Ισλανδία

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Συντεταγμένες: 64°49′50″N 17°59′12″W / 64.8306, -17.9867

Η Δημοκρατία της Ισλανδίας (Ισλανδικά: Lýðveldið Ísland) είναι μία νησιωτική χώρα της Βόρειας Ευρώπης στο Βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό. Βρίσκεται ανάμεσα στη Γροιλανδία, τη Σκωτία και τη Νορβηγία. Ο πληθυσμός της είναι περίπου 320.000 και πρωτεύουσά της το Ρέυκιαβικ.

Πίνακας περιεχομένων 1 Ιστορία 1.1 Πρώιμη περίοδος (μέχρι το 930 μ.Χ.) 1.2 Εποχή των Βίκινγκ 1.3 Περίοδος της κυριαρχίας Νορβηγίας και Δανίας 1.4 19ος και αρχές 20ού αιώνα 1.5 Β' Παγκόσμιος Πόλεμος 1.6 Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο 2 Πολιτικά 3 Στρατός 4 Γεωγραφία 4.1 Στατιστικά στοιχεία 5 Οικονομία 5.1 Οικονομική κρίση 2008 6 Δημογραφία 6.1 Στατιστικά στοιχεία 7 Πολιτισμός 8 Σχέσεις Ελλάδας-Ισλανδίας 9 Διάφορα στοιχεία 10 Δείτε επίσης 11 Αναφορές 12 Εξωτερικές συνδέσεις 12.1 Σελίδες στα ελληνικά

[Επεξεργασία] Ιστορία

[Επεξεργασία] Πρώιμη περίοδος (μέχρι το 930 μ.Χ.)

Η Ισλανδία αποτέλεσε το τελευταίο μεγάλο νησί του κόσμου που κατοικήθηκε. Οι πρώτοι έποικοι ήταν Σκανδιναβοί, κυρίως Νορβηγοί Βίκινγκ και οι Κέλτες δούλοι τους από την Ιρλανδία και τη Σκοτία. Μετανάστευσαν στο νησί στα τέλη του 9ου και τον 10ο αιώνα. Η περίοδος 874 - 930 θεωρείται η φάση του αρχικού εποικισμού της χώρας. Υπάρχει η άποψη ότι Ιρλανδοί μοναχοί επισκέφτηκαν το νησί περίπου τριάντα χρόνια πριν τους Βίκινγκ, αλλά αποχώρησαν πριν αυτοί κατοικήσουν το νησί.

Ο πρώτος Σκανδιναβός που ανακάλυψε το νησί ήταν ο Βίκινγκ Naddoddr, καθώς κατευθυνόμενος προς τις Νήσους Φερόες έχασε την πορεία του. Έμεινε εκεί ένα διάστημα και ονόμασε την περιοχή Snæland (Χώρα του χιονιού). Στη συνέχεια, και επίσης κατά λάθος, ο Σουηδός Βίκινγκ Γκάρνταρ Σβάβαρσον (Garðarr Svavarsson) βρέθηκε στην Ισλανδία. Ανακάλυψε ότι πρόκειται για νησί, και την ονόμασε Garðarshólmi. Ο πρώτος Σκανδιναβός που έπλευσε σκόπιμα προς την Ισλανδία ήταν ο Φλόκι Βίλκγερνταρσον (Flóki Vilgerðarson), ο οποίος έδωσε στη χώρα και το σημερινό της όνομα: Ísland (Ισλανδία).

Πρώτος μόνιμος έποικος θεωρείται ο Νορβηγός φύλαρχος Ινγκόλφ Άρναρσον (Ingólfur Arnarson).^[1] Εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην νοτιοδυτική Ισλανδία σε μία περιοχή που ο ίδιος ονόμασε Ρέυκιαβικ (Reykjavík), που σημαίνει Όρμος του καπνού. Ο τόπος αυτός έμελλε να γίνει στο μέλλον πρωτεύουσα της χώρας. Υπάρχει ακόμα η άποψη ότι πρώτος μόνιμος κάτοικος της Ισλανδίας πρέπει να θεωρείται ο Náttfari, σκλάβος του Γκάρνταρ Σβάβαρσον, που παρέμεινε στο νησί όταν ο κύριός του επέστρεψε στη Σκανδιναβία.

Χάρτης της Ισλανδίας
Πληθυσμός	Υψόμετρο
πάνω από 100.000	πάνω από 1.000 μ.
πάνω από 10.000	έως 2.000 μ.
πάνω από 10.000	έως 1.000 μ.
πάνω από 1.000	έως 500 μ.
κάτω από 1.000	έως 200 μ.
	μόνιμο παγοκάλυμμα

[Επεξεργασία] Εποχή των Βίκινγκ

Οι Ισλανδοί είναι περήφανοι για αυτό που ορισμένοι υποστηρίζουν ότι αποτελεί «το αρχαιότερο κοινοβούλιο του κόσμου», το Αλθίνγκι (Alþingi). Ιδρύθηκε το 930 και ήταν μία σύναξη των αρχηγών των διάφορων περιοχών της χώρας, που συγκαλούνταν κάθε καλοκαίρι, και όπου συζητούνταν διάφορα νομοθετικά ζητήματα. Το Αλθίνγκι είχε μόνο νομοθετική και δικαστική εξουσία, χωρίς να διαθέτει άμεσα εκτελεστικά όργανα των αποφάσεών του.

Η περίοδος της Ισλανδικής κοινοπολιτείας, όπως ονομάζεται η περίοδος αυτή, υπήρξε εποχή ανάπτυξης για το νησί. Το διάστημα αυτό Ισλανδοί δημιούργησαν οικισμούς στις γειτονικές περιοχές της νοτιοδυτικής Γροιλανδίας και έφτασαν ως τα ανατολικά του Καναδά, χωρίς όμως να μπορέσουν να εγκατασταθούν μόνιμα.

Οι κάτοικοι της Ισλανδίας αυτή την περίοδο ήταν παγανιστές και λάτρευαν θεούς όπως ο Οντίν, ο Θωρ και ο Λόκι. Σταδιακά όμως, χωρίς να λείπουν και οι αντεγκλήσεις, ο Χριστιανισμός κέρδισε έδαφος, κυρίως κατά τις αρχές του 11ου αιώνα.

Κατά τη διάρκεια του 11ου και του 12ου αιώνα που ακολούθησαν, η ευρεία ελευθερία και αυτονομία που απολάμβαναν οι τοπικές κοινότητες έδωσε τη θέση της στη συγκέντρωση της εξουσίας στα χέρια ορισμένων οικογενειών, γεγονός που έβλαψε ανεπανόρθωτα την Ισλανδική Κοινοπολιτεία.

[Επεξεργασία] Περίοδος της κυριαρχίας Νορβηγίας και Δανίας

Η Ισλανδική Κοινοπολιτεία παρέμεινε ανεξάρτητη μέχρι το 1262, οπότε με συνθήκη προσχώρησε στον έλεγχο της Νορβηγικής μοναρχίας. Η συνθήκη αυτή έβαλε τέρμα στη βιαιότερη περίοδο της Ισλανδικής ιστορίας, που ξεκίνησε το 1220 και χαρακτηριζόταν από αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ φατριών του νησιού.

Η κτήση της Ισλανδίας βρέθηκε στον έλεγχο της Δανίας-Νορβηγίας στα τέλη του 14ου αιώνα όταν η Δανία και η Νορβηγία αποτέλεσαν ένα κράτος με την Ένωση του Κάλμαρ (1397-1520). Όταν τα δύο βασίλεια χωρίστηκαν με τη Συνθήκη του Κιέλου το 1814, η Ισλανδία έμεινε στη δικαιοδοσία της Δανίας.

[Επεξεργασία] 19ος και αρχές 20ού αιώνα

Στις αρχές του 19ου αιώνα άρχισε να δημιουργείται η εθνική συνείδηση των Ισλανδών. Το Αλθίνγκι, που ήταν ενεργό την προηγούμενη περίοδο αποκλειστικά σαν δικαστικός οργανισμός, καταργήθηκε το 1800. Ένας νέος οργανισμός με το ίδιο όνομα ιδρύθηκε το 1843 σαν συμβουλευτικό σώμα.

Το 1874, η Δανία αναγνώρισε στην Ισλανδία αυτονομία, η οποία επεκτάθηκε περαιτέρω το 1904. Η Πράξη της ένωσης της 1ης Δεκεμβρίου του 1918 αναγνώρισε στην Ισλανδία ανεξαρτησία, με κοινό βασιλιά με τη Δανία, ενώ η Δανία ορίστηκε αρμόδια για την άμυνα της Ισλανδίας και για την αντιπροσώπευσή της στις εξωτερικές της σχέσεις.

[Επεξεργασία] Β' Παγκόσμιος Πόλεμος

Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η κατοχή της Δανίας από τη Γερμανία δημιούργησε προβλήματα στην Ισλανδία. Το κοινοβούλιο της χώρας αποφάσισε η χώρα να παραμείνει ουδέτερη. Στις 10 Μαΐου του 1940 το Ηνωμένο Βασίλειο εισέβαλε και κατέλαβε τη χώρα, χωρίς να αντιμετωπίσει αντίσταση, ενώ τον Ιούλιο του 1941 η κυριαρχία της Βρετανίας μεταβιβάστηκε στις Η.Π.Α..

Στις 17 Ιουνίου του 1944, μετά από δημοψήφισμα, η Ισλανδία απέκτησε την ανεξαρτησία της από τη Δανία και υιοθέτησε το δημοκρατικό πολίτευμα. Η Δανία αναγνώρισε την ανεξαρτησία.

[Επεξεργασία] Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο

Παρά τις εσωτερικές αντιδράσεις, το 1949 η Ισλανδία έγινε μέλος του NATO. Μετά από τη σύντομη αποχώρηση το 1946, οι Η.Π.Α. εγκαταστάθηκαν και πάλι στο αεροδρόμιο του Κέφλαβικ, το 1951, όπου και παρέμειναν ως την αποχώρησή τους το Σεπτέμβριο του 2006. Την εποχή του Ψυχρού Πολέμου η θέση της Ισλανδίας στα σημεία εξόδου του των σοβιετικών υποβρυχίων στον Ατλαντικό είχε στρατηγική σημασία για τις Η.Π.Α.

[Επεξεργασία] Πολιτικά

Το Ισλανδικό κοινοβούλιο (Αλθίνγκι) έχει 63 μέλη και ιδρύθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα σαν συμβουλευτικό σώμα υπό τον Δανό βασιλιά. Θεωρείται δε επανίδρυση της ομώνυμης σύναξης που είχε ιδρυθεί το 930 και έπαψε τις λειτουργίες της το 1799.

Αρχηγός της χώρας θεωρείται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος έχει περισσότερο εθιμοτυπικό ρόλο, όπως και στην Ελλάδα. Η εκτελεστική εξουσία ανήκει στην κυβέρνηση και στον πρωθυπουργό της χώρας. Η κυβέρνηση διορίζεται από τον πρόεδρο της δημοκρατίας και έχει σύνθεση που καθορίζεται από το κόμμα που κατέχει την πλειοψηφία των βουλευτών ή, σε περίπτωση που δεν υπάρχει απόλυτη πλειοψηφία, από συνασπισμό κομμάτων. Στην πράξη, σχεδόν πάντα οι κυβερνήσεις της Ισλανδίας ήταν κυβερνήσεις συνασπισμού. Το κοινοβούλιο, ο πρόεδρος, η κυβέρνηση, καθώς και τα δημοτικά συμβούλια, εκλέγονται κάθε 4 χρόνια.

Η σημερινή κυβέρνηση ανέλαβε τα καθήκοντά της στις 25 Μαΐου του 2007. Είναι κυβέρνηση συνεργασίας ανάμεσα στο δεξιό Κόμμα Ανεξαρτησίας και το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα Συμμαχία υπό την πρωθυπουργία του Γκέιρ Χάαρντε του Κόμματος Ανεξαρτησίας.^[2] Το Κόμμα Ανεξαρτησίας κυβερνούσε συνεχώς την Ισλανδία από το 1991 ως το 2007 σε συμμαχία με το Προοδευτικό Κόμμα. Ο Χάαρντε ήταν επίσης ο πρωθυπουργός της τελευταίας συμμαχικής κυβέρνησης με το Προοδευτικό Κόμμα που κράτησε από τον Ιούνιο του 2006 ως το Μάιο του 2007.

Προεδρικές εκλογές 2004 (26 Ιουνίου 2004)

Υποψήφιοι	Ψήφοι	%
Όλαφουρ Γκρίμσον	90.662	85,6
Baldur Ágústsson	13.250	12,3
Ástþór Magnússon	2.001	1,9
Σύνολο έγκυρων ψηφοδελτίων (συμμετοχή 63,0%)	105.913	100,0
Λευκά	27.627
Άκυρα	834
Πηγή: Ruv.is. Και οι τρεις υποψήφιοι κατήλθαν στις εκλογές ως ανεξάρτητοι

Βουλευτικές εκλογές 2007 (12 Μαΐου 2007)

Κόμματα	Ψήφοι	%	+/–%	Έδρες	+/–
Κόμμα Ανεξαρτησίας (Sjálfstæðisflokkurinn)	66.749	36,6	+2,9	25	+3
Σοσιαλδημοκρατικός Συνασπισμός (Samfylkingin)	48.742	26,8	–2,4	18	–2
Αριστερό-Πράσινο Κίνημα (Vinstrihreyfingin - grænt framboð)	26.136	14,3	+5,5	9	+4
Προοδευτικό Κόμμα (Framsóknarflokkurinn)	21.349	11,7	–6,0	7	–5
Φιλελεύθερο Κόμμα (Frjálslyndi flokkurinn)	13.233	7,3	–0,1	4	±0
Ισλανδικό Κίνημα– Ζωντανή Χώρα (Íslandshreyfingin - lifandi land)	5.953	3,3	+3,3	—	—
Σύνολο (συμμετοχή 83,6%)	185.,071	100	63
Πηγή: http://www.mbl.is/mm/frettir/kosningar/

[Επεξεργασία] Στρατός

Η Ισλανδία δεν διαθέτει τακτικό στρατό. Ως το 2006 έδρευε στο Κεφλαβίκ, επανδρωμένη από τις Η.Π.Α., στρατιωτική βάση του ΝΑΤΟ. Η Ισλανδία διαθέτει σώμα ακτοφυλακής (Landhelgisgæslan) και ομάδα ειδικών αποστολών (Sérsveitin).

[Επεξεργασία] Γεωγραφία

Η Ισλανδία βρίσκεται στο Βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό, λίγο νοτιότερα από τον Αρκτικό κύκλο. Όπως είναι φυσικό το κλίμα είναι ψυχρό, και το 10% της έκτασης του νησιού είναι καλυμμένο από παγετώνες. Παρόλα αυτά, το Ρεύμα του Κόλπου περνάει από τις ακτές τις χώρας και κάνει το κλίμα κάπως πιο ήπιο. Τα καλοκαίρια είναι στεγνά και δροσερά, ενώ οι χειμώνες σχετικά ήπιοι για το γεωγραφικό πλάτος της χώρας και με αρκετά ισχυρούς ανέμους. Η μέση θερμοκρασία στο Ρέυκιαβικ είναι 11˚C τον Ιούλιο και -1°C το Φεβρουάριο.

Βρίσκεται σε σημείο συνάντησης των τεκτονικών πλακών της Ευρασίας και της Αμερικής, και για αυτόν το λόγο είναι μία σχετικά γεωλογικά ενεργή περιοχή με αρκετά ηφαίστεια, καθώς και μερικές εκατοντάδες θερμοπίδακες (αλλιώς γκέιζερ, μία ισλανδική λέξη που σημαίνει "λύσσα").
Στις ακτές της Ισλανδίας βρίσκονται πολλά φιορντ, όπου βρίσκονται οι περισσότερες πόλεις. Οι κυριότερες πόλεις είναι η πρωτεύουσα Ρέυκιαβικ, το Κεφλαβίκ και το Ακουρεΰρι.

Η χώρα θεωρείται γεωγραφικά μέρος της Ευρώπης, κυρίως για ιστορικούς λόγους.

[Επεξεργασία] Στατιστικά στοιχεία

• Έκταση: 103.000 τετρ. χλμ. (Ξηρά: 100.250 τετρ. χλμ., Ύδατα: 2.750 τετρ. χλμ.)
• Μήκος ακτογραμμής: 4.970 χλμ.
• Μέγιστο υψόμετρο: Όρος Χβαννανταλσνγιούκουρ: 2.110 μ.
• Ελάχιστο υψόμετρο: Ατλαντικός ωκεανός: 0 μ.

Πηγή: CIA World Factbook

Δορυφορική εικόνα της Ισλανδίας:9 Σεπτεμβρίου 2002

Δορυφορική εικόνα της Ισλανδίας:28 Ιανουαρίου 2004

[Επεξεργασία] Οικονομία

Με βάση τους οικονομικούς δείκτες η Ισλανδία είναι μία από τις πλουσιότερες χώρες του κόσμου. Το ακαθάριστο κατά κεφαλή εισόδημα το 2007 ήταν $63.830 (4η χώρα στον κόσμο, σύμφωνα με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο).

Η οικονομία της χώρας βασίζεται στην αλιεία, που αποφέρει το 60% των εσόδων από εξαγωγές και απασχολεί το 8% του εργατικού δυναμικού. Η Ισλανδία δεν έχει κάποιο άλλο φυσικό πόρο πέρα από ψάρια και άφθονη υδροηλεκτρική και γεωθερμική ενέργεια. Για αυτόν τον λόγο η οικονομία της είναι ευάλωτη στις μεταβολές των διεθνών τιμών των ψαριών και των προϊόντων επεξεργασίας τους. Η μόνη επεξεργασία πρώτων υλών που γίνεται στη χώρα είναι αυτή του τσιμέντου. Τα περισσότερα κτήρια είναι από αυτό το υλικό και το (ακριβό) ξύλο χρησιμοποιείται σπάνια. Η εξάρτηση της οικονομίας από την αλιεία είναι ο βασικός λόγος αποθάρρυνσης των Ισλανδών από το ενδεχόμενο εισόδου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπάρχει ανησυχία ότι με τις ρυθμίσεις που θα επιβληθούν από την Ε.Ε. η χώρα θα χάσει τον έλεγχο στη διαχείριση των αλιευτικών πρώτων υλών της.^[3] Αν και η Ισλανδική οικονομία βασίζεται στην αλιεία, ο κλάδος αυτός γίνεται λιγότερο σημαντικός καθώς αναπτύσσονται ο τουρισμός (κυρίως η οικοτουριστική προσέγγισή του), οι βιομηχανίες σύγχρονης τεχνολογίας (κυρίως παραγωγή λογισμικού και Βιοτεχνολογία). Η ανάπτυξη της χώρας ήταν 4,3% το 2003 και 5,2% το 2004. Η ανεργία το 4ο τρίμηνο του 2004 (2,5%) ήταν η 2η χαμηλότερη στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Ζώνη μετά από αυτή του Λιχτενστάιν.

Τον Οκτώβριο του 2006, η Ισλανδία ξανάρχισε, πρώτη φορά τα τελευταία 20 χρόνια, τη φαλαινοθηρία για εμπορικούς λόγους, συμπεριλαμβανομένων απειλούμενων ειδών φάλαινας, αψηφώντας το διεθνές μορατόριουμ στο εμπόριο φαλαινών.^[4][5]

[Επεξεργασία] Οικονομική κρίση 2008

Το φθινόπωρο του 2008 η χώρα συμπαρασύρθηκε στη δίνη της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης. Η κυβέρνηση εισήγαγε επείγουσα νομοθεσία και της δόθηκαν ενισχυμένες εξουσίες επί του τραπεζικού τομέα, ενώ κλειδώθηκε προσωρινά και η ισοτιμία της κορόνας έναντι του ευρώ (131 κορόνες προς 1 ευρώ). Νωρίτερα, το εθνικό νόμισμα είχε δεχτεί ισχυρή επίθεση από κερδοσκόπους. Η Ρωσία φερόταν έτοιμη να παράσχει δάνειο ύψους 4 δισ. ευρώ.^[6] To Νοέμβριο εγκρίθηκε η χορήγηση δανείου από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και από σκανδιναβικά κράτη προς τη χώρα.

[Επεξεργασία] Δημογραφία

Σύμφωνα με την εκτίμηση του 2008 η Ισλανδία έχει 319.355 κατοίκους. Η πυκνότητα του πληθυσμού είναι 3.1 κατ./χλμ².

Η απομονωμένη θέση της Ισλανδίας είχε σαν αποτέλεσμα περιορισμένη μετανάστευση προς τη χώρα για αιώνες. Η γενετική ομοιομορφία του πληθυσμού αξιοποιείται σήμερα από τους επιστήμονες για τη διεξαγωγή μελετών Γενετικής. Η γλώσσα της χώρας είναι η Ισλανδική και η κυριότερη θρησκεία ο Λουθηρανισμός.

[Επεξεργασία] Στατιστικά στοιχεία

• Πληθυσμός: 304.367 κατ. (2008)
• Ρυθμός αύξησης πληθυσμού: 0,783% (2008)
• Βρεφική θνησιμότητα: 0.325% (2008)
• Προσδόκιμο ζωής: 80,55 χρόνια (Άντρες: 78,43 χρ., Γυναίκες: 82.76 χρ.) (2008)
• Θρησκείες: Λουθηριανισμός: 82,1%, Καθολικισμός: 2,4%, Ελεύθερη Εκκλησία Ρέυκιαβικ: 2,3% Ελεύθερη Εκκλησία Hafnarfjorour: 1,6%, άλλα χριστιανικά: 2,8%, λοιπά θρησκεύματα/άθεοι: 9% (2006)
• Αναλφαβητισμός: 1% (2003)

Πηγή: CIA World Factbook

[Επεξεργασία] Πολιτισμός

Κάποιοι σύγχρονοι διάσημοι Ισλανδοί είναι η τραγουδίστρια Μπγιόρκ (Björk), το ροκ συγκρότημα Σίγκουρ Ρος (Sigur Rós) και ο συγγραφέας Χάλντορ Λάξνες (Halldór Laxness), που βραβεύτηκε με το Βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας το 1955.

Η Ισλανδική κοινωνία είναι πολύ «φιλική προς τις γυναίκες», αφού είναι αρκετά συνηθισμένο να βρίσκονται γυναίκες σε ηγετικές θέσεις στη διοίκηση και σε επιχειρήσεις.

[Επεξεργασία] Σχέσεις Ελλάδας-Ισλανδίας

Η Ισλανδία, κατά μια ερμηνεία, είναι η χώρα Θούλη που επισκέφτηκε ο Πυθέας ο Μασσαλιώτης στο θρυλικό του ταξίδι τον 4ο αιώνα π.Χ., περί τα 332-310 π.Χ.

Τον Ιούνιο του 2006 υπογράφτηκε συμφωνία αποφυγής διπλής φορολογίας μεταξύ Ελλάδας και Ισλανδίας σε επίσκεψη του Έλληνα Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια στην Ισλανδία.^[7]

[Επεξεργασία] Διάφορα στοιχεία

• Η Ισλανδία έχει 600 πηγές θερμού ύδατος.
• Στην Ισλανδία είναι υποχρεωτικό τα φώτα των κινούμενων οχημάτων να είναι αναμμένα ακόμα και τη μέρα.
• Η Ισλανδία είναι η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που απέκτησε γυναίκα πρόεδρο, την Βιγκντίς Φιννμπογκαντόττιρ (Vigdís Finnbogadóttir) το 1980.
• Η Ισλανδία αξιολογήθηκε το 2004 από τους Ρεπόρτερ χωρίς σύνορα στην πρώτη θέση ανάμεσα σε 167 χώρες όσων αφορά την ελευθερία του τύπου (μαζί με άλλες 7 χώρες). (Η Ελλάδα βρίσκεται στην 33η θέση). Ακόμα βρίσκεται στην 1η θέση του Δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης του Ο.Η.Ε. ανάμεσα σε 177 χώρες.^[8]

[Επεξεργασία] Δείτε επίσης

• Πυθέας ο Μασσαλιώτης

[Επεξεργασία] Αναφορές

1. ↑ http://www.personal.utulsa.edu/~Marc-Carlson/history/grontime.html
2. ↑ http://www.skai.gr/master_story.php?id=48985
3. ↑ http://news.bbc.co.uk/2/hi/business/7654257.stm
4. ↑ http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=747181
5. ↑ http://el.shvoong.com/humanities/419496-%CE%B7-%CE%B9%CF%83%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CE%AF%CE%B1-%CE%BE%CE%B5%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%AC-%CF%80%CE%AC%CE%BB%CE%B9-%CF%84%CE%B7
6. ↑ in.gr, Οικονομικό SOS εκπέμπει η Ισλανδία, ελπίζει σε ρωσική βοήθεια 4 δισ. ευρώ, 7 Οκτωβρίου 2008.
7. ↑ http://www.forseti.is/media/files/06.07.06.Grikklandsforseti.griska.pdf
8. ↑ http://hdr.undp.org/en/media/hdr_20072008_en_indicator_tables.pdf

[Επεξεργασία] Εξωτερικές συνδέσεις

• Επίσημη «είσοδος» στην Ισλανδία
• Κυβερνητική ιστοσελίδα
• Εμπορικό Επιμελητήριο της Ισλανδίας
• Íslenska, Γερμανικό περιοδικό για την Ισλανδία
• Πανεπιστήμιο της Ισλανδίας: Δωρεάν on-line μαθήματα Ισλανδικής γλώσσας και πολιτισμού
• Στοιχεία για τη γεωγραφία της Ισλανδίας
• Στοιχεία για την ιστορία της Ισλανδίας
• Διάφορα στατιστικά και άλλα στοιχεία για την Ισλανδία
• Στοιχεία από το BBC

[Επεξεργασία] Σελίδες στα ελληνικά

• Σχέσεις Ελλάδας-Ισλανδίας από το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών
• Σπουδές στην Ισλανδία, ένα σάιτ της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
• Αφιέρωμα της Οικολογικής Επιθεώρησης
• αφιέρωμα του περιοδικού Focus
• Παγκόσμια και Ελληνική Γεωγραφία > Ισλανδία
• Nordic Experts > Ισλανδία